Okra
Okra cirkels

    Okra Zingeving    

Zingeving 2008


Er zijn zo van die mensen

Er zijn zo van die mensen…
Mensen die je je beter laten voelen,
al vanaf het moment dat ze binnenkomen,
dat je hun stem hoort aan de telefoon af aan het nummer ziet dat zij het zijn.

Er zijn zo van die mensen…
Mensen die je verder laten dromen dan de dag van vandaag,
die durven hopen, die verwachten - en daarin besmettelijk zijn.
Er zijn zo van die mensen…
Mensen die met je waken in de nacht en met je dromen van vrede.

Eeuwen geleden waren er ook zo van die mensen:
Jesaja, ze noemden hem een profeet en velen vonden hem een rare meneer.
Jesaja had een visioen, een droom die hem niet losliet:

hij sprak over een kind dat geboren zou worden, een zoon, een broeder voor iedereen.
Het was zijn ontgoocheling over de machthebbers van toen,
die hem deed uitkijken naar de toekomst - naar een rechtvaardige koning, een verlosser.

Jesaja zelf maakte het niet meer mee, de geboorte van dat wonderlijke kind.
Maar zijn visioen werd werkelijkheid, hoewel niet zoals hij verwachtte.
Het kind werd geboren en groeide op in een onooglijk dorpje,
niet in een paleis in de hoofdstad. Het kind, Jezus, was geen heerser met veel macht.

Hij leefde tussen het volk, liet zich raken door hun verdriet
en raakte hen aan, troostte, luisterde, bemoedigde.
Hij keek mensen in de ogen, ontweek niemand en zocht onbevangen contact.

Vele mensen hebben in die tijden genoten van zijn aanwezigheid
en voelden zich gesterkt door zijn uitstraling en woorden.

Naar boven


De Bij en de Roos

Erwas eens een werkzame bij die elke dag nauwkeurig haar werk verrichtte. Zodra het mogelijk was, verliet ze de korf waar ze met vele andere bijen één grote familie vormde, eigenlijk een land met een koningin aan het hoofd. De werkzame bij was altijd goedgezind en blij. De bloemen zagen haar graag komen. Andere bijen wegduwen of verjagen, neen zo was ze niet.

De werkzame bij kwam op zekere dag bij de roos. Omdat de bijen die dag allemaal vrijaf hadden ('t was het feest van de koningin), en bleef de bij de hele dag bij de roos. De roos was wel verwonderd dat de bij zo lang bleef maar ze vond het toch wel prettig, vooral omdat het zo'n aangename en vriendelijke bij was. De roos had net nog wat nectar achter het vierde blad bewaard, voor ingeval er iemand op bezoek kwam en ze presenteerde de bij een lekker aperitiefje.
“Hm, lekker,” lachte de bij. “Wat ben jij een hartelijke bloem!” zei de bij half dronken.
De roos kon niet blozen, ze was al rood van kleur. Ze zei: “Hartelijk, ja dat moet ik ook zijn, want de mensen bieden mij aan elkaar aan als ze veel van elkaar houden”.
“Maar jij hebt stengels vol stekels. Kijken de mensen daar niet naar of voelen ze dat niet? Schrikt hen dat niet af?” wou de bij weten. “Ik zelf heb maar één stekel, een angel…, en vele mensen zijn bang van mij. Ze geven wel honing aan elkaar.” beweerde de werkzame bij.
De roos kon niet op alle vragen tegelijk antwoorden en ze zei: “Mensen die echt van elkaar houden, bewonderen mij als bloem en de stekels nemen ze er bij. Ze weten dat ook zijzelf gebreken hebben. Maar mag ik er iets aan toevoegen: meestal verbergen ze mijn stekels achter papier of een andere verpakking. Voor iemand die je lief hebt, durf je ook lijden, maar je laat de andere niet zomaar lijden. Zo denken de mensen er over die anderen liefhebben.”

De bij had heel aandachtig geluisterd en ze zei maar: “Zo zo…”, En weg was ze.

Frans WEERTS (+)

Naar boven


Mijn Engelbewaarder

  Ik stuur een engel voor jullie uit
om je op je tocht te beschermen
en je naar de plaats te brengen
die ik voor jullie bestemd heb.
Ex 23, 20
 
    Engelbewaarders,
krijgen ze ook vandaag
nog een plaats in ons leven?
Durven we er nog in geloven
of is alleen de tastbare
werkelijkheid onze leidraad?
  Heilige engelbewaarders,
jullie zitten wellicht niet tastbaar
op mijn schouder,
maar toch,
ik weet jullie nabij.
Bescherm mij
en allen die ik liefheb
tegen alles
wat ons van onze diepste kern
vervreemdt.
 
    Hij vertrouwt je toe aan zijn engelen,
die over je waken waar je ook gaat.
Ps 91
Naar boven


Een nieuwe euthanasiekwestie

Aanleiding en commentaar

In de maand maart is er een nieuw thema komen bovendrijven: euthanasie toedienen aan categorieën van mensen, die er niet om gevraagd hebben. De dementerenden, de comapatiënten, de kinderen met een zware handicap worden hierbij genoemd. Er zijn politici op pad gegaan in de media en ook BV's, die het niet meer strafbaar willen houden.
Onze leden zijn uiterst gevoelig Voor de kans dat de medische wereld de weg inslaat van deze woordvoerders en dat men daarvoor niet meer bestraft wordt. OKRA wenst niet dat een dementerende, een comapatiënt of een kind met een ernstige handicap of ziekte beschouwd wordt als een 'geval' waarbij gedacht mag worden aan het plegen van euthanasie.
Indien deze mensen in een toestand terechtkomen van zwaar lijden en ongeneeslijk ziek zijn, dan moet de medische ploeg samen met de palliatieve ploeg twee dingen doen:
• de pijn uitschakelen, maar niet de mens;
• de verlatingsangst uitschakelen, via vele vormen van medisch en affectief nabij zijn.
Zo beschermt men het leven en dit is onze levenslange opdracht, als mens en als maatschappij. De parlementaire meerderheid van 16 mei 2002 koos niet principieel meer voor zorg en bescherming, maar voor het persoonlijke recht om het definitieve spuitje aan te vragen.

Vrees voor lijden?

Het comfort op medisch en familiaal vlak staat op de eerste plaats omwille van de menselijke waardigheid.
Sommige vormen van pijnbestrijding versnellen feitelijk het levenseinde. Maar daarvan weet en zegt de christelijke moraal dat dit moreel OK is. Ook is het OK dat wanneer de patiënt die in de laatste dagen van zijn leven aangekomen is (terminale behandeling is begonnen), niet meer de nodeloze ingrepen ondergaat. Dat kan de patiënt neergeschreven hebben toen hij nog gezond was. Wij raden u dat aan terwijl u nog gezond bent. Een vertrouwenspersoon met daarnaast een paar familieleden en de huisarts kunnen dit dan later bewijzen doordat zij een fotokopie van uw brief kunnen voorleggen. Indien iemand ongerust is over het zich laten behandelen in een blijvende coma of in een dementie, dan zal zo'n brief (over het weigeren van therapeutische hardnekkigheid bij het levenseinde) de besluiten van de hele medische ploeg snel op één lijn doen komen nl. de lijn van de palliatieve zorgverstrekking.

Besluit

OKRA heeft, sinds de wettelijke toelating dat een arts uw leven stopt nadat u er zelf herhaaldelijk om gevraagd hebt en aan de voorwaarden voldaan hebt (sept. 2002), altijd 'neen' gezegd tegen de toenmalige parlementaire meerderheid. Waarom? Omdat de 'R' van respect in ons logo staat. OKRA laat u weten dat niemand verplicht is om die wet te volgen. Maar tegelijk zegt OKRA: “Laat u ook geen druk opleggen door de media of door een BV of door familieleden om langzaam maar zeker te bekennen dat u kiest voor euthanasie”. OKRA weet dat in de realiteit er zich soms een moeilijk levenseinde aankondigt. OKRA weet ook dat 'waardig sterven', zeker in ons land, op een andere manier kan dan via euthanasie.

(Verdere vragen via de website of op het adres van het nationaal secretariaat. Een ethische commissie van OKRA komt met een vervolg op de materie die in deze inleiding aan bod kwam)

Aureel Chanterie, Algemeen Pastor OKRA.

Naar boven


De mier en de eekhoorn

Op een dag nam de mier afscheid van de eekhoorn.
“Ik ga voor geruime tijd op reis,” zei hij, “maar ik weet niet voor hoe lang. Ik neem dus maar zo afscheid dat het ook voor heel lang kan zijn.”
Zij schudden elkaar vijf keer de hand en omhelsden elkaar ook zoals het bij een afscheid voor lange tijd hoort.
“Laat je nog iets van je horen?” vroeg de eekhoorn.
De mier had zich al omgedraaid en riep, terwijl hij langs het bospad liep: “Ja!”
Even later was hij uit het gezicht verdwenen en bleef de eekhoorn alleen achter. Wat zou het voor reis zijn? dacht hij. Maar hij wist hoe weinig je kon zeggen van reizen die nog moesten beginnen.
Niet lang daarna ontving de eekhoorn een brief.

Beste Eekhoorn,
Ik ben nu volledig op reis. Ik heb je beloofd dat ik iets van mij zou laten horen. Als je straks een uitroepteken leest, laat ik iets van mij horen.
Lees je goed? Let op!
Op dat moment klonk er een zacht gefluit dat onmiskenbaar het gefluit van de mier was.
“Mier!” riep de eekhoorn opgetogen. Hij draaide de brief om en om, keek tussen alle letters en toen in de envelop en op de grond, maar er was geen spoor van de mier te bekennen. Hij begon opnieuw te lezen, en weer hoorde hij, toen hij het uitroepteken las, hetzelfde zachte gefluit. Als hij lang naar het uitroepteken keek, kon hij zelfs een liedje herkennen dat de mier dikwijls floot.
Hij deed de brief in de envelop en legde hem op de tafel naast zijn bed.
Hij moet heel ver weg zijn, dacht de eekhoorn. Maar hij denkt aan mij!
De zon scheen en de eekhoorn ging op de tak voor zijn deur zitten. Maar telkens stond hij op en ging hij naar binnen om de brief opnieuw te lezen, en telkens als hij bij het uitroepteken kwam hoorde hij weer het zachte fluiten van de mier die ver weg iets van zich liet horen. En telkens schudde de eekhoorn zijn hoofd, glinsterden zijn ogen en dacht hij: mier, mier!

Toon Tellegen, uit: 'Misschien wisten zij alles'

Naar boven


Vakantie

Vakantie hoeft niet in verre landen te zijn.
De bron van geluk kan in je eigen tuin liggen,
maar je stapt er soms blindelings overheen.

Vakantie is ontdekken
dat je vele mensen liefhebt
en ervaren hoe het is bemind te worden.

Vakantie is luisteren naar een vogel,
fluitend in een boom;
is bloemen plukken om iemand te verrassen;
is merken dat mensen kunnen lachen.

Vakantie is gewoon even jezelf zijn
en merken dat je niet veel nodig hebt
om gelukkig te zijn.

Naar boven